واقعی نیست! توهمی مرگباراست که حتی حیوانات وگیاهان هم که به اندازه ماهوشمندنیستندازموهومی بودن آن آگاهند.جلوی آینه می رویم وبه صورت خودکرم می مالیم وموهای خودرامرتب می کنیم لباسهای خودمان رااتومی زنیم دستمالی برمی داریم وکفشهای خودراپاک می کنیم . کیفی همرنگ لباسمان دردست می گیریم وپای درخیابان می گذاریم واحساس می کنیم که درنقش آن هنرپیشه مشهوری که فیلمش رادیده ایم ویاقهرمان آن داستانی که خوانده ایم یابرایمان تعریف کرده اندو یاحتی خودمان ساخته ایم درحال هنرنمایی هستیم . دراین رابطه هزاران فکروخیال وگفت وگووصحنه درذهن خودمی بینیم ومی شنویم وهمپای این افکاروخیالات دهها هزاراحساس وهیجان متفاوت رادروجودخوداحضارمی کنیم وبه تجربه می نشینیم . امااین حقیقت است که وقتی نورافکن هاخاموش شوندونورواقعی برصحنه حاکم شود!یعنی درست وقتی که بیدارشویم می بینیم هیچ یک ازاین افکارواقعی نبوده اندوبخشی ازرویاهای دایمی وروزمره مابوده اند .بله دوست من ما در دنیای واقعی زندگی نمی کنیم.بلکه دردنیای رویایی خوددست وپامی زنیم وهرازچندگاهی فقط برای حفظ بقاسری به دنیای زندگان می زنیم وتازه آن موقع است که می فهمیم هیچ تفاوتی باحیوانات وگیاهان طبیعت نداریم!
دارما این جملات را گفت وسکوت کرد! ودوباره شروع کرد:
توصبح ازخواب برمی خیزی سروصورت خودراتمیز می کنی ؛لباسهای مرتب بارنگهای متناسب می پوشی وقدم درخیابان می گذاری ولحظه به لحظه درحال احساس این تجربه ای که تمام دنیاچشم شده ااندو مشغول تماشای توهستند !؟ اماناگهان مصیبتی نازل می شود.مثلازلزله ای می آید.زمین دهن بازمی کندواتفاقی که بایدمثل همیشه رخ دهندبه شکلی دیگروکاملاناآشنامقابلت ظاهرمی شوند.آدم هایی که تاچندلحظه پیش خیلی مودب ودوست داشتنی بودندناگهان دیوانه واربه این طرف وآن طرف می دوندواصلابه این که تورازیرپای خودله می کننداهمیتی نمی دهند.هرکس سرپناهی می جویدومی خواهدبه هرقیمتی شده چنددقیقه ای بیشترزنده بماند! دیگرنه لباس ونه اتوی لباس ومدل ماشینی که سوارمی شوی برایت اهمیت داردونه حتی امتحانی که دیشب به خاطرآن تاصبح نخوابیدی ونه هیچ چیزدیگر!!فقط زنده ماندن برای توبه هرقیمتی مهم است !! پس آن همه رویاچه شد !؟؟؟
زیرلب زمزمه کردم که : این خیلی بی عدالتی است .یعنی تمام اداواصول هایی که انسانهادرطول زندگیشان ازخوددرمی آورندفقط دردرون ذهنشان معناداردوطبیعت نسبت به آن هابی اعتناست؟؟؟!!!
دارماپاسخ داد:بله دوست من ! این که تورئیس هستی یاکارمندجزیی !برای درختان وگنجشک هاوحتی بچه هابی معناست . این رویاهای توهستندکه بارویاهای بقیه آدمهابه دلیل فرهنگ وتربیت مشترک واجبارباهم بودن نقاط مشترکی یافته اندوبه صورت قراردادی دریک جمع به عنوان واقعیت پذیرفته شده اند. امااین که هزارن نفر وحتی میلیون هانفروحتی کل مردم زمین چیزی مجازی وتوهمی رابه عنوان واقعیت بپذیرندباعث نمی شودکه آن چیزواقعی شودوباظهوراولین مصیبت وبرخوردبافرشته مرگ بی معناوپوچ وتوهمی نشود؟؟!! نورافکن که خاموش شودهمه چیزرنگ وشکل واقعی خودش راپیداخواهدکرد !
برایم عجیب بود.همیشه این تصورراداشتم که وقتی چراغ هاروشن شوندتاریکی ازفضامی رودودر روشنایی نورچراغ آن چه نادیدنی است پیدامی شود.اما دارما از تشبیه متفاوتی استفاده می کرد . آن می گفت که ذهن رویاساز و رویا پرداز ما شبیه نورافکنی است که روی هرچیزی نوربیندازد آن راازشکل واقعی اش دورمی سازدو به شکلی متفاوت نشان می دهدوتنهاراه دیدن واقعی دنیابه شکلی که هست خاموش کردن این نورافکن ذهنی وبه عبارتی دیگرتماشای بدون پیشداوری وقضاوت واقعیات عالم است . کاری بس مشکل وتقریباغیرممکن برای آنهاکه حتی ثانیه ای باورغیرواقعی بودن آنچه می بینند برایشان کشنده ومرگباراست .

نوافكن هاراخاموش كن تاببينمت !!!!

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم بهمن 1385ساعت 7:21 قبل از ظهر توسط مریم| |